Aanstaande zaterdag is het zover: mijn dochter wordt 8. De slingers liggen klaar, de traktaties zijn bijna af en de planning zit in mijn hoofd. Maar ergens tussen de ballonnen en de boodschappenlijstjes door sloop het er weer in: de stress. Het gevoel dat alles 'perfect' moet zijn.
Maar als ik heel eerlijk ben en even diep ademhaal, moet ik mezelf de vraag stellen: Voor wie doe ik dit eigenlijk?
De valkuil van 'perfect'
We leven in een tijd waarin we doodgegooid worden met beelden van perfecte feestjes. Prachtige taarten van drie verdiepingen, gestileerde hoekjes en entertainment dat niet onderdoet voor een circusact. Onbewust leggen we de lat voor onszelf op een hoogte waar we eigenlijk niet bij kunnen zonder buiten adem te raken.
Willen we indruk maken op de andere ouders? Willen we bewijzen dat we het 'allemaal voor elkaar hebben'? Of zijn we gewoon bang dat het feestje anders 'mislukt'?
Wat onthoudt een kind?
Als ik terugdenk aan mijn eigen favoriete verjaardagen, herinner ik me niet hoe de servetjes pasten bij de slingers. Ik herinner me het kriebelige gevoel in mijn buik bij het wakker worden, het feit dat mijn ouders tijd voor me hadden en het simpele plezier van rennen met vriendjes in de tuin.
Voor een kinderen zit de magie in:
-
Aandacht: echt gezien worden op hun speciale dag.
-
Verbinding: lachen met vriendjes en familie.
-
Vrijheid: de ruimte om gewoon kind te zijn.
De boodschap die we écht willen meegeven
Door te streven naar een foutloos feestje, geven we onbewust een boodschap mee: alleen als alles perfect is, is het goed genoeg. Is dat wat we onze kinderen willen leren?
Zou het niet veel mooier zijn als we ze leren dat:
-
Gezelligheid belangrijker is dan perfectie. Een aangebrande taart met veel liefde is lekkerder dan een perfecte taart die met stress is gemaakt.
-
Fouten erbij horen. Als de planning in de soep loopt, kunnen we daar samen om lachen.
-
Aanwezigheid belangrijker is dan presentatie. Een relaxte ouder die meedoet met een spelletje is duizend keer meer waard dan een ouder die alleen maar bezig is met foto's maken voor social media.
Loslaten voor zaterdag
Dus, aanstaande zaterdag laat ik de teugels een beetje vieren. Misschien hangt die ene slinger scheef, en misschien is de frisdrank op voor we het doorhebben. Maar als mijn dochter naar bed gaat met een glimlach van oor tot oor omdat ze een heerlijke dag heeft gehad, dan was het feestje pas écht perfect.
Juist omdát het dat niet was.